Τα «Τηλεφωνικά Ασυνείδητα» είναι ζωντανά κύτταρα που αναπαράγονται μέσω της αυτόματης γραφής συνειρμών που συμβολοποιούνται.

Δημιουργούνται εν μέσω μη δημιουργικών ενασχολήσεων - όπως τα τηλεφωνήματα - και για να ωριμάσουν απαιτείται ουδέτερος χρόνος.

Παρά τα επαναλαμβανόμενα «κατατεθέντα» αυτοαναφορικά σήματα, αποκτούν προοδευτικά τον χαρακτήρα χαρτογράφησης όχι μόνο προσωπικών αλλά και συλλογικών νευρώσεων. Με τη συμβολή της ασυνείδητης ασυδοσίας των ονείρων, αλλά ταυτόχρονα και με αμείλικτο υλισμό, δημιουργούν την αντίφαση ενός σουρεαλιστικού τοπίου με θαυματουργικές προεκτάσεις, υφασμένου, όμως, με πραγματικά υλικά.

Τα έργα κινδυνεύουν πάντα να ξεφύγουν από την αρχικώς συμφωνημένη σύμβαση του ασυνείδητου αυτοματισμού που τα διέπει, με συνέπεια η επέμβαση της αισθητικής αντίληψης στο τέλος να τα καθορίσει – και αυτό, εδώ αρχίζει να συμβαίνει. Αξιώνουν, ωστόσο, να παραμείνουν ειλικρινή και άδολα – έχοντας ίσως ωριμάσει κατακτώντας την αυτοσυνειδητότητά τους.